“Καλώς ήρθατε στο blog Physical Relief Panagiotopoulos (prpanagiotopoulos.blogspot.com). Το blog παρουσιάζει κυρίως φυσικοθεραπευτικά θέματα, καθώς και επαγγελματικούς σταθμούς κατά την ενασχόλησή μου με το χώρο. Ο δρόμος για την αποκατάσταση των παθήσεων και την αντιμετώπιση του πόνου, δεν είναι πάντα αυτοκινητόδρομος με μεγάλες ευθείες, αλλά συχνά είναι ένας δύσβατος χωματόδρομος με πολλές στροφές. Καλείται λοιπόν ο φυσικοθεραπευτής, σε συνεργασία με τον ιατρό, και εφοδιασμένος με γνώσεις, εξοπλισμό, υπομονή, να διανύσει τον εκάστοτε δρόμο με επιτυχία. Αργά ή γρήγορα όμως, το χαμόγελο του ασθενή τον ανταμείβει...” Ιωάννης Παναγιωτόπουλος

Δευτέρα, 14 Νοεμβρίου 2016

Φυσικοθεραπεία στην Αμυοτροφική Πλάγια Σκλήρυνση (ΑLS)

H Aμυατροφική Πλάγια Σκλήρυνση (ALS), ή νόσος του κινητικού νευρώνα, είναι μια ιδιοπαθής εκφυλιστική πάθηση του κεντρικού νευρικού συστήματος, δηλαδή του εγκεφάλου και του νωτιαίου μυελού. Πρόκειται γενικά για μία σπάνια νόσο, αφού προσβάλλει περίπου 1 στους 50.000 ανθρώπους, και εκδηλώνεται συνήθως στις ηλικίες των 40 – 60 ετών. Κληρονομικότητα φαίνεται να υπάρχει μόνο στο 10% των περιπτώσεων. Η ALS, ανακαλύφθηκε από το Γάλλο νευρολόγο Charcot, το 1869.

Η νόσος έχει γίνει ιδιαίτερα γνωστή, από το διάσημο φυσικό Stephen Hawking, ο οποίος πάσχει από την ηλικία των 21 ετών, και θεωρείται ως ένας από τους εξυπνότερους ανθρώπους στον πλανήτη. Πρόσφατα μάλιστα, για να διαδοθεί ακόμα περισσότερο η ΑLS, αλλά και για να συγκεντρωθούν πόροι για ιατρικές έρευνες, ξεκίνησε στην Αμερική η γνωστή καμπάνια «ALS Ice Bucket Challenge», η οποία πολύ σύντομα εξαπλώθηκε σε όλα τη μήκη και πλάτη της γης.

Ανάλογα με την περιοχή που αρχίζει η νόσος, έχουμε την προμηκική μορφή που ξεκινά με την εκφύλιση του πρώτου κινητικού νευρώνα (εγκέφαλος), και τη νωτιαία μορφή που ξεκινά με την εκφύλιση του δεύτερου κινητικού νευρώνα (νωτιαίος μυελός). Η κλινική εικόνα (μυϊκή αδυναμία, διαταραχές μυϊκού τόνου, κόπωση, δυσκαταποσία, διαταραχές λόγου, κ.α.) είναι προοδευτικά αυξανόμενη, και ποικίλει ανάλογα με τα σημεία της βλάβης. Ο μέσος όρος του προσδόκιμου ζωής, υπολογίζεται σήμερα στα 3 χρόνια περίπου. Βέβαια υπάρχουν ασθενείς που ζουν για αρκετές δεκαετίες, όπως για παράδειγμα ο Stephen Hawking.

Ο εκάστοτε νευρολόγος για να οδηγηθεί στην ακριβή διάγνωση, αφού κάνει την κλινική εξέταση, παραπέμπει τον ασθενή σε μια σειρά διαγνωστικών εξετάσεων, ώστε να γίνει η διαφοροδιάγνωση, και να αποκλειστούν άλλες παθήσεις που μοιάζουν με την ΑLS, όπως για παράδειγμα η σκλήρυνση κατά πλάκας. Δυστυχώς μέχρι σήμερα, δεν έχει βρεθεί ριζική θεραπεία για την ALS, οπότε όλη η διεπιστημονική ομάδα (γιατροί, νοσηλευτές, φυσικοθεραπευτές, εργασιοθεραπευτές, λογοθεραπευτές, ψυχολόγοι, κοινωνικοί λειτουργοί, κ.α.) στόχο έχει, τη βελτίωση της ποιότητας ζωής ενός τέτοιου ασθενή. Συγκεκριμένα, η φυσικοθεραπεία κυρίως στοχεύει:

Στη διατήρηση και βελτίωση της μυϊκής δύναμης.
Στη μείωση του πόνου, και της υπερτονίας.
Στην βελτίωση της ευκαμψίας και της ελαστικότητας.
Στη βελτίωση του καρδιαναπνευστικού συστήματος.
Στη διατήρηση της βάδισης.

Διαβάστε περισσότερα...

Κυριακή, 13 Νοεμβρίου 2016

Oμιλία στους Αγγέλους της Χαράς

Την Πέμπτη 10 Νοεμβρίου 2016, πραγματοποιήθηκε ομιλία στα μέλη της Καλλιτεχνικής Εμψυχωτικής Ομάδας ΄΄Οι Άγγελοι της Χαράς΄΄, από το φυσικοθεραπευτή – συγγραφέα, και επιστημονικό σύμβουλο της ομάδας, Παναγιωτόπουλο Ιωάννη. Το θέμα της ομιλίας ήταν: Οι Άγγελοι της Χαράς εν δράσει στα προγράμματα ψυχαγωγίας, σε Μονάδες Φροντίδας Ηλικιωμένων (Μ.Φ.Η.). Εισαγωγικές έννοιες στην άνοια. Κινησιολογικές προτάσεις και συμβουλές.

Μετά την ομιλία ακολούθησε βιωματικό σεμινάριο, από τη χοροθεραπεύτρια και σύμβουλο ψυχικής υγείας, Σταύρου Κωνσταντία. Παράλληλα ενημερωθήκαμε για τα οφέλη της χοροθεραπείας, στα παιδιά και στους ηλικιωμένους, ως ένα σημαντικό μη φαρμακευτικό μέσο παρέμβασης.

Οι Άγγελοι της Χαράς είναι μία αστική μη κερδοσκοπική εταιρεία, στην οποία συμμετέχουν καλλιτέχνες από διάφορους χώρους, και επισκέπτονται σε εβδομαδιαία βάση Νοσοκομεία, Ιδρύματα, και Μονάδες Φροντίδας Ηλικιωμένων. O βασικός πυρήνας πλαισιώνεται από εθελοντές, για την αποτελεσματική υλοποίηση του έργου τους.

www.angelsofjoy.gr
Διαβάστε περισσότερα...

Σάββατο, 22 Οκτωβρίου 2016

H σημασία της Pet Therapy στην Τρίτη Ηλικία

Η Pet Therapy, δηλαδή η θεραπεία με τη βοήθεια ζώων, είναι αρκετά διαδεδομένη σε χώρες του εξωτερικού, και τα τελευταία χρόνια, κάνει έντονη την εμφάνισή της στη χώρα μας. Η φιλοσοφία της, βασίζεται κυρίως στο συναισθηματικό δέσιμο που αναπτύσσεται στον άνθρωπο με τα ζώα.

Για τις ανάγκες τις Pet Therapy, και προς όφελος του ανθρώπου, επιστρατεύονται φιλικά ζώα όπως γάτες, σκυλιά, κατσίκες, κουνέλια, άλογα, ακόμα και δελφίνια. Είναι προφανές, ότι τα ζώα που επιλέγονται έχουν άριστη κτηνιατρική φροντίδα. Όλες οι ηλικιακές ομάδες, μπορούν να ενταχθούν σε προγράμματα Pet Therapy. Ειδικά για τα άτομα της τρίτης ηλικίας, υπάρχει διεθνώς, πληθώρα ερευνών που δείχνουν ότι η θεραπεία αυτή, βοηθάει σημαντικά περιπτώσεις με άνοια (ν. Alzheimer κ.α.), με χρόνιες παθήσεις, με κινητικά ελλείμματα, με κατάθλιψη, με υψηλό στρες, ή καρδιοπάθειες.

Στην Ελλάδα, υπάρχουν διάφορες εταιρείες και οργανισμοί που αναλαμβάνουν προγράμματα θεραπείας με τη βοήθεια ζώου. Αρκετά διαδεδομένη μάλιστα, είναι από τη μία η Ιπποθεραπεία, που ο θεραπευόμενος φροντίζει το άλογο (το ταΐζει το χαϊδεύει, το χτενίζει κ.α.) για να πετύχει ψυχικά οφέλη, και από την άλλη η Θεραπευτική Ιππασία, που ο θεραπευόμενος βελτιώνει τη μυϊκή δύναμη, την ισορροπία, και τη στάση του σώματός του.

Τελικά η Pet Therapy, είναι ικανή να συμπληρώσει την κλασική θεραπεία των ηλικιωμένων ασθενών, αφενός στο ψυχικό και αφετέρου στο σωματικό τους επίπεδο. Τα ζώα λοιπόν, με οργανωμένες και συντονισμένες προσπάθειες όλων των παραγόντων της κοινωνίας, μπορούν να βελτιώσουν την ποιότητα της καθημερινής ζωής των ηλικιωμένων, σε μια εποχή μάλιστα, που οι άνθρωποι της πόλης, έχουν χάσει την επαφή τους με τη φύση.
Διαβάστε περισσότερα...

Κυριακή, 16 Οκτωβρίου 2016

Πονάω όταν έχει υγρασία. Μύθος ή πραγματικότητα?

Διανύουμε ήδη την εποχή του φθινοπώρου, και είναι φορές που μπορεί λόγω της αλλαγής του καιρού, να νιώθουμε ότι αυτό έχει επίδραση τόσο στην ψυχή μας (π.χ. μελαγχολικός καιρός), όσο και στο σώμα μας (π.χ. πονάνε τα κόκκαλά μου). Η επιστημονική κοινότητα έχει προσπαθήσει να διερευνήσει τον ακριβή μηχανισμό, πώς δηλαδή, τα καιρικά φαινόμενα όπως η υγρασία ή το κρύο, αντικατοπτρίζονται στην ψυχοσωματική μας οντότητα, και επηρεάζουν τους ομοιοστατικούς (ρυθμιστικούς) μας μηχανισμούς.

Με την κλινική μου εμπειρία, έχω παρατηρήσει, ότι αρκετοί ηλικιωμένοι με χρόνιες παθήσεις, όπως αρθρίτιδες, δισκοπάθειες, ή παλαιά χειρουργεία, μου έχουν αναφέρει ότι ο καιρός επηρεάζει τους σωματικούς πόνους. Μάλιστα μερικοί προβλέπουν την αλλαγή του καιρού από τις ενοχλήσεις που νιώθουν, και χαριτολογώντας λένε ότι δε χρειάζεται να παρακολουθούν πια, το μετεωρολογικό δελτίο.

Σημαντικές έρευνες σε όλο τον κόσμο, έρχονται να επιβεβαιώσουν το φαινόμενο αυτό, και δείχνουν ότι κάτοικοι που ζουν σε περιβάλλον με υψηλή υγρασία όπως τα νησιά, εμφανίζουν συχνότερα μυοσκελετικούς πόνους. Παράλληλα έχει βρεθεί, ότι η μείωση της θερμοκρασίας του περιβάλλοντος, αυξάνει την αρθρική δυσκαμψία. 


Αν και διίστανται οι επιστημονικές απόψεις, γενικότερα πιστεύεται ότι η αλλαγή της βαρομετρικής πίεσης, επηρεάζει την ενδοαρθρική μας πίεση, με συνέπεια να διεγείρονται νευρουποδοχείς, και να επηρεάζεται η λειτουργία του αρθρικού υγρού. Η βαρομετρική πίεση, δηλαδή το βάρος της περιβάλλουσας ατμόσφαιρας, όταν μειώνεται προκαλεί μείωση της πίεσης του αέρα, με αποτέλεσμα την διαστολή των ιστών του ανθρώπινου σώματος, προκαλώντας φλεγμονή και πόνο (G. Weinberger , et al). Άλλη μεγάλη αμερικανική έρευνα σε 200 ασθενείς με αρθρίτιδα, έδειξε ότι η πτώση της θερμοκρασίας, καθώς και η αύξηση της βαρομετρικής πίεσης, συνοδεύονταν από επιδείνωση του πόνου των ασθενών.

Τελικά όλα τα στοιχεία που έχουμε, δείχνουν ότι τα καιρικά φαινόμενα επηρεάζουν το ανθρώπινο σώμα, και δεν πρόκειται για μύθο, χωρίς όμως αυτό να ισχύει σε όλες τις περιπτώσεις. Χρειάζεται πάντως, περαιτέρω έρευνα ώστε να εξηγηθεί πλήρως το φαινόμενο αυτό.
Διαβάστε περισσότερα...

Κυριακή, 18 Σεπτεμβρίου 2016

Σύνδρομο επαγγελματικής εξουθένωσης (Βurn out syndrome)

Τον τελευταίο καιρό, αρκετοί ερευνητές ανά τον κόσμο, μελετούν το σύνδρομο επαγγελματικής εξουθένωσης (burn out), που όπως φαίνεται αφορά κατά κύριο λόγο, τους επαγγελματίες υγείας. Ο όρος burn out, περιγράφηκε για πρώτη φορά το 1974 από τον Freudenberger. Πρόκειται για ένα σύνδρομο ψυχοσωματικής εξάντλησης, μέσω του οποίου μειώνεται η απόδοση και το ενδιαφέρον του επαγγελματία υγείας, προς τους ασθενείς του. Γίνεται λοιπόν κατανοητό, ότι το εν λόγω σύνδρομο, έχει αντίκτυπο τόσο στους ίδιους τους επαγγελματίες υγείας, όσο και στους ασθενείς που φροντίζουν.

Όπως γνωρίζουμε οι περισσότεροι, το σύνδρομο burn out, δεν εμφανίζεται από τη μία μέρα στην άλλη, αλλά παρουσιάζεται σε βάθος χρόνου, από την αθροιστική αρνητική επίδραση των στρεσογόνων παραγόντων, μεταξύ του επαγγελματία υγείας και του εργασιακού περιβάλλοντος. Οι επιπτώσεις στους επαγγελματίες, αφορούν το τρίπτυχο του σωματικού, ψυχικού, και κοινωνικού επιπέδου.

Συγκεκριμένα αναφερόμαστε σε πιθανά προβλήματα όπως, στη χρόνια σωματική κόπωση, στους συχνούς πονοκεφάλους, στην κατάθλιψη, στις μειωμένες διαπροσωπικές σχέσεις, καθώς και στη χαμηλή αυτοεκτίμηση. Σύμφωνα μάλιστα με μία έρευνα, οι νοσηλευτές ηλικιωμένων και παιδιών, βρίσκονται στην κορυφή τις λίστας με τα επαγγέλματα που είναι επίφοβα για κατάθλιψη, σε ποσοστό 11% (Legge, 2010).

Τα ευχάριστα νέα, είναι ότι μπορούμε με τα κατάλληλα μέτρα προστασίας να προλάβουμε ή να αντιμετωπίσουμε αποτελεσματικά το σύνδρομο burn out. Αρχικά πρέπει να γίνει έγκαιρη αναγνώριση των σημαδιών του συγκεκριμένου συνδρόμου, και να εστιάσουμε στις αιτίες που το δημιουργούν. Χρειάζεται επιπλέον να ενισχύσουμε την αυτοπεποίθησή μας, και πιθανόν να επαναπροσδιορίσουμε τους στόχους μας. Είναι σημαντικό τέλος, να βρίσκουμε χρόνο για τον εαυτό μας, για χαλάρωση ή για δραστηριότητες που μας ευχαριστούν. Ας μη διστάσουμε να μιλήσουμε σε κάποιον αρμόδιο για το πρόβλημά μας. Θα είναι καλό για εμάς, αλλά και για τους ανθρώπους που φροντίζουμε.
Διαβάστε περισσότερα...

Δευτέρα, 29 Αυγούστου 2016

Nόσος Dupuytren

Η νόσος Dupuytren είναι μια ιδιοπαθής πάθηση, η οποία εκδηλώνεται με ενεργοποίηση ινοβλαστών στην παραγωγή κολλαγόνου, με αποτέλεσμα τη ρίκνωση της παλαμιαίας απονεύρωσης. Αυτή η πάθηση, πήρε το όνομά της από το Γάλλο χειρουργό Dupuytren. Εκείνος περιέγραψε για πρώτη φορά, τη χαρακτηριστική σκλήρυνση του ιστού, κάτω από το δέρμα της παλάμης του χεριού.

Η κλινική εικόνα της ν. Dupuytren, εξελίσσεται σταδιακά, αφού στην αρχή παρατηρείται στην παλάμη ένας μικρός υποδόριος όζος. Παρόμοια ρίκνωση ιστού, μπορεί να εκδηλωθεί στα πέλματα των ποδιών (νόσος Ledderhosen). Η ν. Dupuytren είναι ελαφρά επώδυνη, αλλά μπορεί να παραμορφώσει προοδευτικά το χέρι, και να οδηγήσει σε ακούσια σταθερή σύσπαση ενός ή περισσοτέρων δακτύλων. Συνήθως, εκδηλώνεται στον παράμεσο και στο μικρό δάκτυλο, αλλά μπορεί να εκδηλωθεί σε οποιοδήποτε άλλο.

Στατιστικά, η ν. Dupuytren παρουσιάζεται κυρίως σε ενήλικες, ενώ μάλιστα υπάρχει ισχυρή κληρονομική προδιάθεση. Είναι συχνότερη στους άντρες, και σε άτομα που πάσχουν από χρόνιες παθήσεις. Η νόσος, δε φαίνεται να σχετίζεται με σύνδρομα υπέρχρησης ή τραυματικές καταστάσεις. Έχει παρατηρηθεί, ότι όσο νωρίτερα ηλικιακά εμφανίζεται η νόσος, τόσο πιο επιθετική είναι για τον ασθενή.

Συνήθως ο γιατρός από την κλινική εξέταση, οδηγείται εύκολα στη διάγνωση της νόσου. Το κύρτωμα του δέρματος, πάνω από τη ρικνωμένη περιοχή είναι χαρακτηριστικό, ενώ παράλληλα μια χορδή ιστού, μπορεί να ψηλαφηθεί κάτω από το δέρμα. Η συντηρητική αντιμετώπιση της νόσου, γίνεται συνδυαστικά με φάρμακα, και φυσικοθεραπείες, για την διατήρηση του εύρους τροχιάς και τη βελτίωση της λειτουργικότητας του άκρου. Η ένεση κορτικοστεροειδούς, μπορεί να συρρικνώσει τους όζους, ενώ τελευταία, κάποιοι γιατροί επιλέγουν την ένεση ενζύμων για τη θεραπεία της νόσου.

Σε σοβαρές περιπτώσεις, η χειρουργική αντιμετώπιση είναι μονόδρομος, αν και το πρόβλημα μπορεί να υποτροπιάσει. Με την εγχείρηση γίνεται συνήθως αφαίρεση του σκληρού ιστού. Κατά την αφαίρεση της ρικνωμένης παλαμιαίας απονεύρωσης, χρειάζεται μεγάλη προσοχή στην απελευθέρωση των αγγείων και νεύρων, τα οποία είναι παγιδευμένα από την περιτονία. Σε εξαιρετικές περιπτώσεις, μπορεί να χρειαστούν δερματικά μοσχεύματα δέρματος ή επιπρόσθετες επεμβάσεις. Εν συνεχεία, το άκρο σταθεροποιείται με επιδέσμους σε ουδέτερη θέση, για μερικές ημέρες και αμέσως μετά ο ασθενής ξεκινάει φυσικοθεραπεία, με έμφαση στην κινησιοθεραπεία. Τέλος, το άκρο συχνά μπαίνει σε νάρθηκα νυκτός, για μερικούς μήνες μετά την εγχείρηση.
Διαβάστε περισσότερα...

Σάββατο, 30 Ιουλίου 2016

Σύνδρομο ευθραυστότητας ηλικιωμένων. Μια νέα πρόκληση!

Με τη σημαντική αύξηση του πληθυσμού της τέταρτης ηλικίας, (άνω των 80) και την αύξηση του μέσου όρου προσδόκιμου ζωής, οι επιστήμονες υγείας θα συναντήσουν αναμφίβολα μια νέα πρόκληση. Την αύξηση του επιπολασμού, του συνδρόμου ευθρυστότητας ηλικιωμένων (frailty). Πρόκειται για ένα νέο ιατρικό όρο, με τον οποίο αναφερόμαστε σε ένα βιολογικό σύνδρομο, που προκύπτει από την αθροιστική αποδυνάμωση, σε διάφορα συστήματα των ηλικιωμένων (π.χ. μυοσκελετικό, νευρολογικό, καρδιοναπνευστικό κ.α.)

Το σύνδρομο ευθραυστότητας, σε μεγάλο βαθμό είναι αποτέλεσμα της φυσιολογικής διαδικασίας της γήρανσης. Θα μπορούσαμε να περιγράψουμε το σύνδρομο, ως μια κορύφωση των επιπτώσεων της γήρανσης, στο ανθρώπινο σώμα. Ωστόσο υπάρχουν πολλά θέματα ακόμη προς διερεύνηση, ώστε να κατανοήσουμε πλήρως τους μηχανισμούς του συνδρόμου. Τρέχουσες έρευνες έχουν συμβάλει σημαντικά, στην καλύτερη κατανόηση του συνδρόμου, και τη σχέση του με συνοδά παθολογικά νοσήματα της τρίτης ηλικίας, ώστε να προσδιοριστεί με ποσοτικά και ποιοτικά κριτήρια.

Αρκετές μελέτες, έχουν προσπαθήσει να εντοπίσουν την ευθραυστότητα, που βασίζεται σε λειτουργικά κριτήρια ή σε μετρήσιμες κλίμακες αναπηρίας. Σε μια σημαντική μελέτη – σταθμό στη γηριατρική (Fried et al), οι ερευνητές προσδιόρισαν και καθόρισαν το σύνδρομο ευθραυστότητας, ως μία κατάσταση αδυναμίας, που απαιτεί απαιτεί τουλάχιστον τρία από τα ακόλουθα πέντε χαρακτηριστικά:

1. Ακούσια απώλεια σωματικού βάρους, σε ποσοστό 5% ή μεγαλύτερο, από το προηγούμενο έτος.
2. Μυϊκή αδυναμία σε γενικευμένο επίπεδο (π.χ. μειωμένη δύναμη λαβής).
3. Βραδυκινησία στη βάδιση (χρονομετρούμε μια απόσταση 20 μέτρων)
4. Μειωμένη αντοχή (ο ηλικιωμένος παραπονιέται για εξάντληση)
5. Χαμηλή φυσική δραστηριότητα (συμπλήρωση ερωτηματολογίου)

Άλλες μελέτες επίσης, έχουν εντοπίσει την παχυσαρκία ως ένα σημαντικό παράγοντα κινδύνου, για να εμφανιστεί το σύνδρομο.
Εφόσον διαγνωστεί το σύνδρομο ευθραυστότητας, ξεκινάει άμεσα η εξατομικευμένη θεραπεία. Το κλειδί στη θεραπεία, έγκειται στην αντιμετώπιση των παραγόντων, που συνδέονται με το σύνδρομο. Βασικό κομμάτι της θεραπείας, εκτός από την κατάλληλη διατροφή του ατόμου, είναι η συχνή ιατρική παρακολούθηση, που πιθανά να βρει ευκαιρίες για τη μείωση της φαρμακευτικής αγωγής, και να αποφευχθεί η πολυφαρμακία.

Επιπρόσθετα, ένα ολοκληρωμένο πρόγραμμα άσκησης σχεδιασμένο από φυσικοθεραπευτή, δείχνει να ωφελεί σημαντικά τους ηλικιωμένους με σύνδρομο ευθραυστότητας. Μελέτες έχουν δείξει θετικά αποτελέσματα σε αύξηση μυϊκής δύναμης και μυϊκής μάζας, ως αποτέλεσμα της συμμετοχής σε προγράμματα άσκησης με αντίσταση (π.χ. αλτήρες, exercise bands). Άλλες μελέτες επίσης, έχουν υποστηρίξει τα ευεργετικά αποτελέσματα των συνδυαστικών προγραμμάτων άσκησης δύναμης και ισορροπίας, (πχ. Τai Chi, Οtago Exercises), στη μείωση των ποσοστών πτώσεων των ηλικιωμένων.

Καταλαβαίνουμε λοιπόν ότι, το σύνδρομο ευθραυστότητας είναι μια διαδικασία που να είναι δυνατόν να προληφθεί, να επιβραδυνθεί, ή ακόμα και να αποτραπεί αν αντιμετωπιστεί έγκαιρα και κατάλληλα από τη διεπιστημονική ομάδα. Εξάλλου, η νέα τάση της παγκόσμιας γηριατρικής φροντίδας, στόχο έχει να βοηθήσει τους ηλικιωμένους να πετύχουν το μέγιστο λειτουργικό επίπεδο, για το μέγιστο χρονικό διάστημα.
Διαβάστε περισσότερα...