Σύνδρομο μηροκοτυλιαίας πρόσκρουσης και φυσικοθεραπεία

Με τον όρο σύνδρομο μηροκοτυλιαίας πρόσκρουσης (ΜΚΠ), αναφερόμαστε στην προστριβή μεταξύ της μηριαίας κεφαλής, και του χείλους της κοτύλης. Σε νέους αθλητές συνήθως, παρουσιάζεται μια αλλοίωσης της σφαιρικότητας της μηριαίας κεφαλής, με συνέπεια να προσκρούει στο χείλος της κοτύλης (Cam). Σε αθλητές συνήθως μέσης ηλικίας, όταν παρουσιάζεται βαθιά κοτύλη ή αυξημένη οπίσθια κλίση λεκάνης, τότε προσκρούει η φυσιολογική μηριαία κεφαλή (Pincer). Υπάρχει βέβαια και η περίπτωση, να έχουμε μικτή εικόνα ΜΚΠ, με τους δύο τύπους πρόσκρουσης (Cam και Pincer) να υπάρχουν ταυτόχρονα.

Η επαναλαμβανόμενη πρόσκρουση, φθείρει τον επιχείλιο και αρθρικό χόνδρο του ισχίου, με τον ασθενή να παραπονιέται για έντονο πόνο που επιδεινώνεται στις στροφές και τις μεγάλες κάμψεις του ισχίου. Η ΜΚΠ ενοχοποιήται ως προδιαθεσικός παράγοντας, για την έναρξη πρώιμης αρθρίτιδας του ισχίου. Μια απλή ακτινογραφία, θα οδηγήσει τον ορθοπαιδικο στη σωστή διάγνωση, ενώ μια μαγνητική τομογραφία θα δείξει βλάβες στον επιχείλιο και αρθρικό χόνδρο.

Η καλή γνώση της ανατομίας και κινησιολογίας της περιοχής (π.χ. οσφυπυελικός ρυθμός), θα βοηθήσει σημαντικά το φυσικοθεραπευτή να αξιολογήσει και να θεραπεύσει τον ασθενή. Σύμφωνα με πρόσφατη μελέτη για κάθε 5° πρόσθιας κλίσης της λεκάνης, υπήρξε 1.2-1.6° έσω στροφή του ισχίου, και το αντίστροφο συνέβει με την οπίσθια κλίση λεκάνης (Bagwell JJ, Fukuda TY, Powers CM, 2015).
Στα αρχικά στάδια της ΜΚΠ επιλέγεται συντηρητική θεραπεία με φαρμακευτική αγωγή ή ενέσιμη θεραπεία, καθώς και φυσικοθεραπευτικό πρόγραμμα αποκατάστασης. Ώστόσο σε προχωρημένα στάδια της ΜΚΠ, πολύ συχνά απαιτείται η αρθροσκοπική διόρθωση της βλάβης.

Ένα ενδεικτικό πλάνο φυσικοθεραπείας περιλαμβάνει κυρίως:

Φυσικά μέσα (Ηλεκτροθεραπεία, υπέρηχος, laser)
Kινησιοθεραπεία (ενδυνάμωση μυών του ισχίου, διατάσεις)
Θεραπευτική μάλαξη
Kinesiotaping
Κρυοθεραπεία
Διδασκαλία σωστής τεχνικής ανάλογα με το άθλημα
Διαβάστε περισσότερα...

4ο Συνέδριο Master Classes in Dementia

Mε επιτυχία ολοκληρώθηκαν οι εργασίες, του 4ου Συνεδρίου ΄΄Master Classes in Dementia΄΄ από την Ελληνική Εταιρεία Άνοιας, που διεξήχθη στις 5 - 7 Φεβρουαρίου 2016, στην Αίγλη Ζαππείου.
Στο συνέδριο παρουσιάστηκαν, τόσο με διαλέξεις όσο και με εργαστήρια, όλες οι τελευταίες ερευνητικές εξελίξεις στην πρόληψη, διάγνωση, και θεραπεία της νόσου Alzheimer, και των άλλων μορφών άνοιας.

Καταξιωμένοι επιστήμονες υγείας, συμμετείχαν ενεργά στις εργασίες του συνεδρίου, μεταξύ των οποίων και ο φυσικοθεραπευτής Παναγιωτόπουλος Ιωάννης, Ευχή όλων, να βρεθούν αποτελεσματικότερες θεραπείες για αυτήν τη μάστιγα, που χτυπάει 1 άνθρωπο ανά 3 δευτερόλεπτα, παγκοσμίως.

Ελπιδοφόρο πάντως είναι, ότι τα τελευταία χρόνια η άνοια έχει αποκτήσει τη βαρύτητα που της αξίζει. Δεν είναι τυχαίο που για πρώτη φορά πέρσι, συνεδρίασαν οι υπουργοί υγείας από όλα τα κράτη για την αντιμετώπιση της άνοιας, η οποία αν ήταν οικονομία, θα κατείχε την 18η θέση παγκοσμίως.

www.anoiahellas.gr

Διαβάστε περισσότερα...

H επίδραση της κινηματογραφοθεραπείας (cinema – therapy), σε ανθρώπους με άνοια.

Γράφουν οι: Αλεξούλη Ζωή, ψυχολόγος
Παναγιωτόπουλος Ιωάννης, φυσικοθεραπευτής
Άρθρο δημοσιευμένο στο www.glyfadametropolitans.com

Η κινηματογραφοθεραπεία, αποτελεί μία ψυχαγωγική και συνάμα θεραπευτική μέθοδο, σε ανθρώπους με άνοια. Εμφανίστηκε για πρώτη φορά, στις αρχές της δεκαετίας του ’90 στις ΗΠΑ. Θα λέγαμε ότι πρόκειται για ένα διαδραστικό cinema, καθώς καλούνται οι ίδιοι οι θεατές – ασθενείς, να συμμετάσχουν ενεργά, απαντώντας σε ερωτήσεις από ψυχολόγο, κατά τη διάρκεια ή μετά το τέλος της ταινίας.

Οι ερωτήσεις σχετικές με την ταινία, αποσκοπούν κυρίως στην νοητική ενδυνάμωση του ατόμου. Για παράδειγμα, καλείται ο θεατής να θυμηθεί το όνομα του πρωταγωνιστή, ή με πιο τρόπο εξελίσεται η υπόθεση της ταινίας. Επιπλέον η cinema – therapy, αποτελεί ερέθισμα για ανοικτή συζήτηση της ομάδας, για θέματα ποικίλου ενδιαφέροντος.

Η παρακολούθηση μιάς ταινίας βέβαια, μπορεί να διεγείρει διάφορα συναισθήματα όπως, χαρά, γέλιο, αγάπη, αγωνία και συγκίνηση. Ας μην ξεχνάμε ότι, στους ανθρώπους με άνοια οι περιοχές του εγκεφάλου που επεξεργάζονται τα συναισθήματα επηρεάζονται λιγότερο. Έτσι λοιπόν παρατηρούμε, ότι οι επιλεγμένες ταινίες, συμβάλλουν σημαντικά στην μείωση των συγκρούσεων ή των εντάσεων μεταξύ των ατόμων, στη βελτίωση της ψυχολογικής κατάστασης, στη βελτίωση της συγκέντρωσης, καθώς και στη βελτίωση της γνωστικής λειτουργίας.

Συνεπώς μια επιλεγμένη ταινία, λειτουργεί ως συνδετικός κρίκος μεταξύ των θεατών που αποτελούν τη θεραπευτική ομάδα (cinema-therapy), και του ψυχολόγου. Ο κινηματογράφος εξάλλου, όπως και κάθε άλλη μορφή τέχνης, βελτιώνουν την αυτογνωσία μας, και απελευθερώνουν το πνεύμα μας. Μόνο που η cinema – therapy, είναι πολλά περισσότερα από μία απλή μορφή τέχνης, όπως προαναλύσαμε.

Διαβάστε περισσότερα...

Σύνδρομο Θωρακικής Εξόδου και φυσικοθεραπεία

Το Σύνδρομο Θωρακικής Εξόδου (ΣΘΕ), είναι ένα συμπιεστικό φαινόμενο της υποκλείδιας αρτηρίας και του βραχιονίου πλέγματος, με αποτέλεσμα να έχουμε τόσο αγγειακή όσο και νευρολογική συμπτωματολογία. Ανάλογα με την αιτία του συμπτώματος, έχουμε το νευρογενές, το αγγειακό, και το μη συγκεκριμένο ΣΘΕ. Ανατομικά η υποκλείδια αρτηρία μαζί με το βραχιόνιο πλέγμα, ξεκινούν απο τον αυχένα, διέρχονται πάνω απο την 1η πλεύρα, ανάμεσα απο τους σκαληνούς μύες, κάτω απο την κλείδα και από το μείζον θωρακικό μύ, και καταλήγουν στα άνω άκρα. Οιαδήποτε ανατομική παραμόρφωση της περιοχής, προκαλεί τα αντίστοιχα συμπτώματα.

Υπάρχουν διάφοροι αιτίες που ενοχοποιούνται για την εμφάνιση του συνδρόμου. Για παράδειγμα, συγγενή ανατομικά προβλήματα (υπεράριθμη πλευρά στον έβδομο αυχενικό σπόνδυλο, η επιμήκυνση της μίας ή και των δύο εγκάρσιων αποφύσεων του 7ου αυχενικού σπονδύλου, η δισχιδής κλείδα, η εξόστωση της πρώτης πλεύρας, κ.α.). Μία άλλη αιτία μπορεί να είναι, οι τραυματισμοί της περιοχής (π.χ. κάταγμα κλείδας, εξάρθρημα ώμου, κάκωση ανώτερου θώρακα). Επιπλέον το ΣΘΕ, ίσως να εμφανιστεί ως σύνδρομο υπέρχρησης από κακή στάση, από αθλητές, ή άτομα που δακτυλογραφούν πολλές ώρες.

Όπως εξηγήσαμε παραπάνω, η κλινική εικόνα του ΣΘΕ, ποικίλει ανάλογα με την αιτία του. Συνήθως ο ασθενής παραπονιέται για πόνο στην περιοχή του άνω άκρου, διαταραχές αισθητικότητας με ή χωρίς μούδιασμα, μυική αδυναμία, καθώς και κακή αιματική κυκλοφορία. Η διάγνωση του ΣΘΕ, γίνεται ύστερα από διαφοροδιαγνωστικές μεθόδους όπως είναι οι ακτινογραφίες, η μαγνητική τομογραφία, και το ηλεκτρομυογράφημα, ώστε να αποκλειστούν άλλα παθολογικά προβλήματα.

Αν το πρόβλημα είναι σε αρχικό στάδιο και δεν επηρεάζεται άμεσα η καθημερινότητα του ασθενή, τότε επιλέγεται η λύση της συντηρητικής θεραπείας με φαρμακευτική αγωγή του ιατρού, και φυσικοθεραπεία. Σε σοβαρές περιπτώσεις, ο ασθενής οδηγήται στη λύση του χειρουργείου.
Ο φυσικοθεραπευτής στην πρώτη συνεδρία θα αξιολογήσει τον ασθενή με τα διάφορα κλινικά τεστ (Adson test, Wright test, τεστ μυικής ισχύος, τεστ εντυπώματος κ.α.).

Συνοπτικά μια φυσικοθεραπευτική συνεδρία περιλαμβάνει:

Λύση του μυικού σπασμού με τα διάφορα φυσικά μέσα, και με θεραπευτική μάλαξη.
Eιδικές τεχνικές κινητοποίησης των αρθρώσεων (manual therapy).
Κινησιοθεραπεία, ασκήσεις PNF, για ενδυνάμωση, βελτίωση εύρους τροχιάς, και βελτίωση λειτουργικότητας.
Διδασκαλία ασκήσεων και εργονομικής στάσης του ασθενή, προσαρμοσμένο στην καθημερινότητά του. .

Διαβάστε περισσότερα...

25o Eτήσιο Eπιστημονικό Συνέδριο Π.Σ.Φ.

Το συνέδριο θα πραγματοποιηθεί στις 22, 23 και 24 Ιανουαρίου 2016, στο Πολεμικό Μουσείο (Βασ. Σοφίας και Ριζάρη) στην Αθήνα. Το θέμα του συνεδρίου είναι: Αξιολογείν - Επιλέγειν - Εκτελείν, κλινική συλλογιστική και λήψη απόφασης.

Πιο αναλυτικά η φετινή θεματολογία είναι η ακόλουθη:

• Αξιολόγηση, κλινικός συλλογισμός και λήψη απόφασης στη νευρομυοσκελετική φυσικοθεραπεία
• Παιδιατρική φυσικοθεραπεία: αξιολόγηση και λήψη απόφασης
• Φυσικοθεραπεία στην ψυχική υγεία: αγχώδεις εκδηλώσεις, θέμα πολλαπλών ειδικοτήτων
• Κλινικός συλλογισμός και σχεδιασμός προγράμματος αποκατάστασης του τραυματισμένου αθλητή
• Φυσικοθεραπεία σε καρδιαγγειακούς, αναπνευστικούς και βαρέως πάσχοντες ασθενείς: από την αξιολόγηση στην αποκατάσταση
• Manual Therapy OMT Greece: από την αξιολόγηση στη θεραπεία ή τη διαχείριση
• Αξιολόγηση και κλινικός συλλογισμός στη νευρολογική Φυσικοθεραπεία
• Φυσικοθεραπεία στην υγεία των γυναικών
• Φυσικοθεραπευτική αξιολόγηση, διεθνείς κατευθυντήριες γραμμές, σύγχρονες εξελίξεις: προσαρμογή, υιοθέτηση, διάδοση και εφαρμογή στις ανάγκες του Έλληνα ηλικιωμένου
• Νέες τάσεις και καινοτόμες εφαρμογές στη Φυσικοθεραπεία

Το κόστος συμμετοχής για τα μέλη του Π.Σ.Φ. είναι 50€, για φοιτητές 15 €, για τους στρατευμένους δωρεάν, και για τους λοιπούς συνέδρους 80€.

Για περισσότερες πληροφορίες μπείτε στο site του συνεδρίου:

http://psf-conference.gr

Διαβάστε περισσότερα...

Γιατί οι ηλικιωμένοι χάνουν την ισορροπία τους?

Όλοι λίγο πολύ, είχαμε κάποια στιγμή στη ζωή μας μια εμπειρία πτώσης, είτε ως παιδιά είτε ως μεγαλύτεροι σε ηλικία. Για παράδειγμα, παρατηρούμε τα παιδιά πολλές φορές που πέφτουν στο παιχνίδι, αμέσως μετά σηκώνονται χωρίς κάποιο ιδιαίτερο πρόβλημα, εκτός βέβαια από πιθανές εκδορές του δέρματος ή μώλωπες. Αντίθετα, οι ηλικιωμένοι που είναι πιο επιρρεπείς στις πτώσεις, έχουν αυξημένη επικινδυνότητα να τραυματιστούν, με αποτέλεσμα να έχουν να αντιμετωπίσουν εκτός από την κάκωση (π.χ. κάταγμα ισχίου), και τις δευτερογενείς επιπλοκές μιας παρατεταμένης παραμονής στο κρεβάτι.

Μελέτη σε 60 άτομα τρίτης ηλικίας έδειξε, ότι η συντριπτική πλειοψηφία (71.7 %), είχαν βιώσει κάποια στιγμή στο τρίτο στάδιο της ζωής τους, την τραυματική εμπειρία της πτώσης στο έδαφος (Panagiotopoulos I. et al, 2015). Σύμφωνα με άλλη μελέτη, αν ένας ηλικιωμένος μείνει για 1 εβδομάδα στο κρεβάτι, οδηγείται σε μείωση της δύναμης του τετρακεφάλου κατά 20%, και μείωση της οστικής μάζας της σπονδυλικής στήλης κατά 1% (Dallas Bed Rest Studies, 1940).

Αν λάβουμε υπόψη τις 2 παραπάνω μελέτες, διαπιστώνουμε πόσο καθοριστικό είναι το κομμάτι της πρόληψης των πτώσεων, αλλά και της γρήγορης αποκατάστασης του ηλικιωμένου, με αποτέλεσμα την ελαχιστοποίηση της παραμονής του στο κρεβάτι. Η φυσικοθεραπεία είναι κομβικής σημασίας τόσο στην πρόληψη, όσο και στην αποκατάσταση της κάκωσης από πτώση. Αφενός θα μειώσει τις πιθανότητες μιας πτώσης, και αφετέρου θα βοηθήσει τον ηλικιωμένο να σηκωθεί γρηγορότερα από το κρεβάτι.

Το πολυσύνθετο ερώτημα όμως παραμένει. Γιατί οι ηλικιωμένοι χάνουν την ισορροπία τους? Αναζητώντας λοιπόν τις απαντήσεις, βρίσκουμε και τους τρόπους πρόληψης των πτώσεων. Με το πέρασμα των χρόνων (και μετά την ηλικία των 24), η μυϊκή μας δύναμη μειώνεται. Στους ηλικιωμένους έχει μειωθεί σημαντικά η μυϊκή δύναμη των κάτω άκρων, με συνέπεια να μειώνεται η φάση αιώρησης του ποδιού στη βάδιση, και να σκοντάφτουν στο παραμικρό εμπόδιο.

Άλλα προβλήματα των ηλικιωμένων που επηρεάζουν την ισορροπία στη βάδιση, είναι η εκφυλιστική οστεοαρθρίτιδα (προκαλεί χωλότητα), η ν. Parkinson (προκαλεί μικρό μήκος βήματος, και πάγωμα κίνησης), η κυφωτική στάση λόγω οστεοπόρωσης (διαταράσσεται το κέντρο βάρος του σώματος), και η μικρή βάση στήριξης (πρέπει τα 2 πόδια να έχουν απόσταση μεταξύ τους, στο ύψος των ισχίων).

Επιπλέον, με την πάροδο της ηλικίας, η ισορροπία εκτός από το μυοσκελετικό σύστημα, επηρεάζεται από τη μειωμένη όραση, τη μειωμένη ακοή (λαβύρινθος), καθώς και τη μειωμένη ιδιοδεκτικότητα (η ικανότητα του ανθρώπου να αντιδρά ισορροπιστικά σε εξωτερικά ερεθίσματα, μέσω υποδοχέων). Γίνεται κατανοητό, ότι οι ηλικιωμένοι χρήζουν ετήσιας εξέτασης από οφθαλμίατρο και ΩΡΛ, αφού η όραση και η ακοή συνδέονται άμεσα με την ισορροπία. Ο γιατρός ακόμα, μεριμνά για την κατάλληλη φαρμακευτική αγωγή του ηλικιωμένου, ώστε να αποφεύγονται περιστατικά ζαλάδων ή ορθοστατικής υπότασης, που μπορεί και αυτά να είναι αιτία πτώσης.

Κλείνοντας, να τονίσουμε τη σημασία της ένταξης των ηλικιωμένων, σε συνδυαστικά προγράμματα άσκησης, δύναμης και ισορροπίας, όπως για παράδειγμα το Otago, που έρευνες έδειξαν ότι πετυχαίνει 40% μείωση πιθανής πτώσης, αν κάποιος το εφαρμόζει 3 φορές εβδομαδιαίως, για 1 έτος. Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας μας κρούει τον κώδωνα του κινδύνου λέγοντας ότι, η αποχή από τις καθημερινές δραστηριότητες, ενοχοποιείται ως η 4 αιτία των πτώσεων, που τελικά οδηγούν κατά 6% στο θάνατο παγκοσμίως (ΠΟΥ, 2011).

Διαβάστε περισσότερα...

Πρακτικός Οδηγός Πρόληψης Πτώσεων

Διαβάστε περισσότερα...