Presentation of Athens Senior Games

Διαβάστε περισσότερα...

Σύνδρομο Rett και φυσικοθεραπεία

Το σύνδρομο Rett, είναι μία πολυσύνθετη γενετική αναπτυξιακή διαταραχή, σχετιζόμενη με το φυλετικό χρωμόσωμα Χ. Εμφανίζεται μόνο στα κορίτσια, καθώς η διαταραχή του χρωμοσώματος, αποτελεί την αιτία θανάτου για τα αγόρια. Συνήθως, εκδηλώνεται με νοητική στέρηση και κινητική αναπηρία του ατόμου. Περιγράφτηκε για πρώτη φορά το 1966, από τον Αυστριακό γιατρό Andreas Rett, από τον οποίο πήρε και το όνομά του. Μέχρι σήμερα δε γνωρίζουμε την ακριβή αιτιολογία του συνδρόμου. 

Στατιστικά, το σύνδρομο Rett εμφανίζεται σε 1 ανά 10.000 – 15.000 γεννήσεις κοριτσιών περίπου. Η διάγνωση του συνδρόμου γίνεται από τον ειδικό επιστήμονα, με τη διεξαγωγή γενετικού ελέγχου, στο εργαστήριο. Αρχικά τα συμπτώματα δεν είναι ιδιαίτερα εμφανή, και γίνονται περισσότερο έντονα κατά το δεύτερο έτος του βρέφους. 

Μια ενδεικτική κλινική εικόνα του ατόμου είναι, η μειωμένη ικανότητα ομιλίας και κίνησης (μεταξύ 9-30 μηνών), η ανάπτυξη επαναληπτικών κινήσεων (π.χ. παλαμάκια), η εμφάνιση υπερτονίας ή σπαστικότητας, η σκολίωση, η διαταραχή στάσης και βάδισης, η επιβράδυνση ανάπτυξης του κρανίου (από 2 μηνών – 4 ετών), οι διαταραχές στην αναπνοή, οι πιθανές επιληπτικές κρίσεις (50%), καθώς και ο τριγμός δοντιών. Το εν λόγω σύνδρομο, έχει τα εξής τέσσερα στάδια: 1ο Πρώιμη εκδήλωση της ασθένειας (μεταξύ 6-18 μηνών), 2ο Γρήγορη καταστροφική φάση (1-4 ετών), 3ο Επίπεδο plateau (παγιωμένη κατάσταση που μπορεί να διαρκέσει χρόνια), 4ο Όψιμη επιδείνωση των κινητικών δεξιοτήτων (απώλεια κίνησης που μπορεί να διαρκέσει αρκετά χρόνια ακόμα και δεκαετίες). 

Η φυσικοθεραπευτική παρέμβαση, μπορεί να βοηθήσει στην αντιμετώπιση των κινητικών ελλειμάτων του συνδρόμου. Συνοπτικά περιλαμβάνει, νευρολογικές τεχνικές (π.χ.Βobath, ή Feldenkrais), που θα ομαλοποιήσουν το μυϊκό τόνο, θέσεις αναχαίτησης, τοποθέτηση κηδεμόνων, ενεργητική ή παθητική κινησιοθεραπεία για την πρόληψη των βραχύνσεων και αγκυλώσεων, υδροθεραπεία, θεραπευτική ιππασία, αναπνευστική φυσικοθεραπεία, διόρθωση στάσης του σώματος, επανεκπαίδευση ιδιοδεκτικότητας και βάδισης. 

Τη φυσικοθεραπεία μπορούν να πλαισιώσουν αποτελεσματικά και άλλες μη φαρμακευτικές προσεγγίσεις όπως ή μουσικοθεραπεία και η χοροθεραπεία. Τέλος, είναι σημαντικό να αναφέρουμε ότι τα παιδιά με σύνδρομο Rett, χρειάζονται ειδικό υποστηρικτικό και σχολικό περιβάλλον, που θα τους παρέχει ειδικούς παιδαγωγούς, κίνητρα, καθώς και δραστηριότητες κατάλληλες για την ηλικία τους.

Διαβάστε περισσότερα...

Προσομοίωση τρίτης ηλικίας

Διαβάστε περισσότερα...

Ρευματική πολυμυαλγία και φυσικοθεραπεία

Με τον όρο ρευματική πολυμυαλγία, αναφερόμαστε σε μια ιδιοπαθή, χρόνια φλεγμονώδη πάθηση, που προκαλεί μυϊκό πόνο και δυσκαμψία σε διάφορες περιοχές του σώματος, όπως για παράδειγμα τα άνω – κάτω άκρα, και τη σπονδυλική στήλη. Επιδημιολογικά, προσβάλλει συχνότερα άτομα τρίτης ηλικίας, και περισσότερο τις γυναίκες. Επίσης, οι κάτοικοι της Βόρειας Ευρώπης και οι Σκανδιναβοί, εμφανίζουν αυξημένο παράγοντα κινδύνου. 

Η κλινική εικόνα του ασθενή με ρευματική πολυμυαλγία, μοιάζει πολύ με άλλες παθήσεις όπως ο λύκος και η αρθρίτιδα, οπότε χρειάζεται σωστή διαφοροδιάγνωση από τον γιατρό. Τα συμπτώματα, όπως πόνος με δυσκαμψία στην ωμική ζώνη και στην αυχενική μοίρα σπονδυλικής στήλης, είναι εντονότερα τις πρωινές ώρες. Επίσης, ενδεχομένως να παρουσιαστεί πυρετός, μειωμένη όρεξη, εύκολη κόπωση, διαταραχή του ύπνου, ή ακόμα και κατάθλιψη. Αξίζει να τονίσουμε, ότι είναι πιθανό να εκδηλωθεί περιφερική αρτηριακή νόσος, με συνέπεια να έχουμε κυκλοφορικά προβλήματα και έλκη. 

 

Με την κατάλληλη φαρμακευτική αγωγή του γιατρού (κορτικοστεροειδή), σε συνδυασμό με τη φυσικοθεραπεία οι ασθενείς θα νιώσουν σημαντική ανακούφιση. Επιπλέον, η υιοθέτηση ενός υγιεινού τρόπου ζωής, με τακτική σωματική άσκηση και μεσογειακή διατροφή, θα μειώσει τις παρενέργειες της χρόνιας λήψης κορτικοστεροειδών (πχ οστεοπόρωση, κατάθλιψη, σακχαρώδης διαβήτης). Ωστόσο, δεν υπάρχει μέχρι σήμερα ριζική θεραπεία της συγκεκριμένης πάθησης. 

Συνοπτικά, ένα ενδεικτικό πλάνο φυσικοθεραπείας αποτελείται από τα διάφορα φυσικά μέσα (πχ ηλεκτροθεραπεία, θερμοθεραπεία, laser), κινησιοθεραπεία (παθητική, ενεργητική, διατάσεις, ασκήσεις ιδιοδεκτικότητας), ήπια μάλαξη, kinesiotaping, και διδασκαλία για τις καθημερινές δραστηριότητες του ατόμου. Όλη η διεπιστημονική ομάδα, θα πρέπει να παρακολουθεί προσεκτικά την πορεία της υγείας του ασθενή, να αναπροσαρμόζει τη θεραπεία, και να θέτει εξατομικευμένους βραχυπρόθεσμους και μακροπρόθεσμους στόχους.

Διαβάστε περισσότερα...

Κωπηλατοεργόμετρο

Διαβάστε περισσότερα...

H τρίτη ηλικία παίζει γιο γιο

Διαβάστε περισσότερα...

Μυασθένεια Gravis και φυσικοθεραπεία (Μyasthenia Gravis)

H μυασθένεια Gravis (MG), είναι μια αυτοάνοση νόσος που χαρακτηρίζεται από κινητικές διαταραχές, και έντονη μυϊκή κόπωση, η οποία εμφανίζεται μετά από μυϊκό έργο, ενώ βελτιώνεται κατά την ανάπαυση. Προκαλείται από επίθεση αντισωμάτων κατά του υποδοχέα της ακετυλοχολίνης στην νευρομυϊκή σύναψη, οπότε και εμποδίζεται η μυϊκή συστολή. Επιδημιολογικά η νόσος MG σπανίζει, αφού προσβάλλει 14 άτομα στις 100.000, συνηθέστερα γυναίκες 20-40 ετών.

Επειδή έχουμε λιγότερους υποδοχείς ακετυλοχολίνης στα κρανιακά νεύρα, η μυϊκή αδυναμία και μυϊκή κόπωση, εμφανίζεται συχνότερα στους οφθαλμοκινητικούς μύες, στους μασητήρες, στους φαρυγγικούς καθώς και στους αναπνευστικούς μύες. Ωστόσο, επηρεάζεται και η εκούσια κινητικότητα με μυϊκή αδυναμία των άνω – κάτω άκρων. Για τη διάγνωση της MG, γίνεται λεπτομερής λήψη ιατρικού ιστορικού, νευρολογική εξέταση, ηλεκτρομυογράφημα, επαναλαμβανόμενη νευρική διέγερση, ή συνδυασμός ενεργειών. Επίσης, μπορεί να γίνει δοκιμασία με ενδοφλέβια έγχυση Tensilon (χλωριούχο εδροφώνιο), η οποία βελτιώνει εμφανώς τη μυϊκή αδυναμία εντός 60 sec. 

H συμπτωματολογία της MG, περιλαμβάνει κυρίως τη μυϊκή αδυναμία, τη βλεφαρόπτωση, τη διπλωπία, τη δυσκολία στη μάσηση και την κατάποση. Σε κρίση βαριάς μυασθένειας Gravis, παρουσιάζεται μια ξαφνική επιδείνωση των παραπάνω συμπτωμάτων σε συνδυασμό με αναπνευστική ανεπάρκεια. Ο ασθενής σε κρίση, θα πρέπει να βρίσκεται υπό παρακολούθηση του αναπνευστικού και καρδιακού του ρυθμού, συνήθως σε μονάδα εντατικής θεραπείας (ΜΕΘ). Η φαρμακευτική θεραπεία κυρίως είναι οι αντιχολινεστεράσες (φάρμακα που εμποδίζουν την αποδόμηση της ακετυλοχολίνης στη νευρομυϊκή σύναψη), οι ανοσοκατασταλτικοί παράγοντες και τα κορτικοστεροειδή. Είναι σημαντικό, να γνωρίζουν οι ασθενείς ότι πρέπει να αποφεύγουν φάρμακα που αντενδείκνυται, γιατί ενδεχομένως να χειροτερέψει η κλινική τους εικόνα. Σε εξατομικευμένες περιπτώσεις γίνεται θυμεκτομή, δηλαδή χειρουργική αφαίρεση του θύμου αδένα.

Ένα γενικό ενδεικτικό πλάνο φυσικοθεραπείας, συνδυάζει τα ακόλουθα. Αναπνευστική φυσικοθεραπεία, με παροχέτευση των αεραγωγών, αλλαγές θέσεων, ασκήσεις θωρακικής έκπτυξης, και ενδυνάμωση αναπνευστικών μυών (πχ με διαφραγματική αναπνοή), που μπορούν να βοηθήσουν να διατηρηθεί επαρκής οξυγόνωση και αερισμός. Ηλεκτροθεραπευτικά ρεύματα μυϊκού ερεθισμού (ΕΜS, FES), για ενδυνάμωση προσβεβλημένων μυών. Κινησιοθεραπεία με ασκήσεις αντίστασης για ενδυνάμωση, αερόβιο πρόγραμμα για βελτίωση της αντοχής, και διατάσεις για βελτίωση ευλυγισίας. Τέλος, ο φυσικοθεραπευτής μπορεί να δώσει ασκήσεις για βελτίωση της ιδιοδεκτικότητας, αλλά και να τον εκπαιδεύσει ώστε να είναι λειτουργικός στις καθημερινές του δραστηριότητες.

Διαβάστε περισσότερα...